CESARET
Cok sevdigim bir arkadasim, 30undan sonra hayatinda koklu degisiklik yapan kadinlarin hayat hikayelerini anlattiklari bir proje gerceklestiriyor.
Uzun suredir hayatimda koklu degisiklik yapma gudusu beni de durtukluyor acikcasi. Cesaret muhim, sevdigimiz seylerle ilgili bu hayatta birseyler yapmak ve mahkumluktan kurtulmak hep cesaret gerektiriyor. Peki nasil dogustan icimizde olan cesaret gudusu seneler icinde koreliyor ve yoksun oldugumuz, gerekirligine muhtac kaldigimiz bir duygu durumuna donusuyor? Neyden, nicin korkuyoruz?
Bence bunun temiz kelimeler disinda konusamayan bir cocugun buyuyup kadinlari asagilayici kufurleri hayatinin bir parcasi haline getirecek denli degismesinden farki yok. Cesaret de hayata gozlerimizi actigimizda orada sapasaglam dururken, yas aldikca, buyudukce ve baska insanlarin dusuncelerine onem vermeye basladikca korelip yok oluyor.
Kimi insan bir sekilde tutuyor bu guduyu, sahip cikiyor ona. Zamani gelince de masalari devirip kravatlari firlatip kendi oykusunun sahibi olmayi beceriyor. Imrenerek baktigimiz bu kisiler ile yanyana dursak ornegin, farklarimiz belki de cok ayirt edilemez. Fakat kalbimizdeki cesaretin tukenmis oldugu gercegi, bizimle o kisiler arasinda cok buyuk farklar oldugunun kaniti. Bu da o kisilerin hayallerini gerceklestirdikleri noktada daha da belirgenlesiyor. "Keske" diyoruz "biz de yapsak.." diyoruz. Oyle degil mi? "Helal olsun!" diyip imreniyoruz.
Oysa ki hayatimizi degistirmek tamamiyla bizim elimizde. Bir sure bu hususun uzerine yatip dusunmeyi teklif ediyorum.
P.S. Zihnimde keyifli bir cikis noktasi var. Tek ihtiyacim olan cesaret.
Uzun suredir hayatimda koklu degisiklik yapma gudusu beni de durtukluyor acikcasi. Cesaret muhim, sevdigimiz seylerle ilgili bu hayatta birseyler yapmak ve mahkumluktan kurtulmak hep cesaret gerektiriyor. Peki nasil dogustan icimizde olan cesaret gudusu seneler icinde koreliyor ve yoksun oldugumuz, gerekirligine muhtac kaldigimiz bir duygu durumuna donusuyor? Neyden, nicin korkuyoruz?
Bence bunun temiz kelimeler disinda konusamayan bir cocugun buyuyup kadinlari asagilayici kufurleri hayatinin bir parcasi haline getirecek denli degismesinden farki yok. Cesaret de hayata gozlerimizi actigimizda orada sapasaglam dururken, yas aldikca, buyudukce ve baska insanlarin dusuncelerine onem vermeye basladikca korelip yok oluyor.
Kimi insan bir sekilde tutuyor bu guduyu, sahip cikiyor ona. Zamani gelince de masalari devirip kravatlari firlatip kendi oykusunun sahibi olmayi beceriyor. Imrenerek baktigimiz bu kisiler ile yanyana dursak ornegin, farklarimiz belki de cok ayirt edilemez. Fakat kalbimizdeki cesaretin tukenmis oldugu gercegi, bizimle o kisiler arasinda cok buyuk farklar oldugunun kaniti. Bu da o kisilerin hayallerini gerceklestirdikleri noktada daha da belirgenlesiyor. "Keske" diyoruz "biz de yapsak.." diyoruz. Oyle degil mi? "Helal olsun!" diyip imreniyoruz.
Oysa ki hayatimizi degistirmek tamamiyla bizim elimizde. Bir sure bu hususun uzerine yatip dusunmeyi teklif ediyorum.
P.S. Zihnimde keyifli bir cikis noktasi var. Tek ihtiyacim olan cesaret.
Yorumlar
Yorum Gönder