KAYIK

Eline bir kalem birkaç tane kağıt vermişlerdi. Ne yazacağı konusunda bir fikri yoktu. Başladı bir şeyler karalamaya. I-ıh beğenmedi, kağıdı buruşturup yere de atmadı, temiz diğer bir kağıdın altına koydu ve yeniden birşeyler yazmaya başladı. Diğerinden birkaç cümle fazla yazdı, sonra tekrar okudu yazdıklarını. Yine beğenmedi. Üçüncü girişimi diğer ikisinden biraz farklıydı. Bu kez kağıdın ortasına önce kocaman bir kağıt çizdi. Çizdiği kağıdın ortasına da kendisine verilen kalemden bir tane çizdi. Farklı olduğunu düşündü.

Bu düşüncesinden sıkıldı. Kağıdı buruşturmadı ve atmadı yine, sağ alt köşesine bir tarih ve imza koyarak mülkleştirdi onu. Kimseye göstermeyeceği bu mülkten yalnızca kendisi haberdar olacaktı. Kendini, kendi içinde değerli kılma çabasıydı bu. "Sahip olarak" değerli olunacağı fikri dirense de genlerine işlemişti. "Benim" demek istiyordu içten içe. Bu kağıt da diğer temiz kağıtların ardında yerini aldı.

Zaman daralıyordu. Etrafındakiler sayfalarca yazmışlardı, kalemlerinin kağıtları üzerindeki "anlamlı" sesleri onu telaşlandırmaya başlamıştı. Elinde diğerlerininkine göre anlamsız olduğunu düşündüğü-düşündürüldüğü diyelim-  birkaç sayfa vardı ve belki de bu sayfaların gözlerden mümkün olduğunca ırak olmaları onun "değerini" artıracaktı. Elleri terledi. Camdan dışarıya baktı. Hava açıktı. Kış güneşi parlatıyordu soğuk sokağı. Bir kadınla bir adam sokaktan geçiyorlardı el ele. Nereye gittiklerini merak etti. Yalnız kaldıklarında sevişip sevişmediklerini de. Onların çok farklı olduğunu düşündü, imrendi ve haline hayıflandı.

Son temiz kağıdını çıkardı önüne. Ondan büyükçe bir kayık yaptı. Yaptığı kayık sadece onun gitme özlemini temsil ediyordu, bu kayığı değerli kılmıyordu. O, gitmek istiyordu. Oradan ayrılırken kayığı kimseye "teslim" etmedi. Etmesi de gerekli değildi.  Yine bu hareketinin farklı olduğunu düşündü.  Ama değildi. Bu hareketi kayığı çok keyifli bir yolculuğa çıkaracağı için yalnızca "faydalı" sayılabilirdi. O, bunun farkında değildi.  Arkasında oturan birisi aldı kayığını. Çünkü o da bir şey yazmamış, kağıttan  adamlar, kadınlar ve bir "ada" yapmıştı. Tek eksiği bir kayıktı. Tamamlandığını hissetti. Kayığa gülümsedi, o da gitmek istiyordu ama yüzerek giderse birgün yorulacağının farkındaydı. Bunu denemişti. Aklından elindeki kayıkla "birlikte" çıkabileceği uzun ve huzurlu mavilikleri geçirerek mutlu oldu.

Kayığı alan da farklı değildi ve olmaya çalışmıyordu, kayığı alan bir kaşifti. Kaşif ve kayığın birlikte gidecekleri  uzak ve yeni yerlerdi farklı olan.