"ANKARA'DA FİLM ÇEVİRMEK(!!) Mİ? HADİ YAPALIM LAN HADİ!"

Naktim ve vaktim elverdiğince sinemaya gitmeye çalışıyorum.

Bir ara sadece Doğu Avrupa filmleri izledim, bir ara Kore'nin sessiz derinden filmlerine kafayı taktım. Hani sanat filmi dediklerinden. Bağımsız yönetmenleri izlemeyi pek sevdim bir ara. (Bağımsız yönetmenlerin tutumu ve filmleri bana Bağlantısızlar'ı ve Bandung Konferansı'nı hatırlatır hep) Bir ara evde gebeş gebeş online film sitelerinden ve aldığım korsan cdlerden önüme ne gelirse izledim. İndiremedim ama evet, indirmedim, indiremedim. Biraz sıkıntılıyım o konularda. Bunun yanı sıra "oha izlemedin mi" diyeceğiniz bazı filmleri evet izlemedim. Bir ara hiç film izlemedim. Bir ara film izleyip alt yazı çevirdim. Bir ara kısa film "çevirmeye" kalktım. Bir ara yine hiç film izlemedim, "film mi o da nesi lan?" modunda dolaştım. Sonra bir mod geldi bana "memleketimin filmlerini izlemek istiyorum yahu ben" diye ve sürekli vizyondaki Türk filmlerini kovaladım. Bir ara çerezlendim yani "niye para verdim ki buna acaba" hissiyatı ile en en en basit Hollywood ve Türk filmlerini aptal bir tebessümle izledim. Gene olsa yine yaparım. (Gene ve yine sözcükleri çok acayip değil mi? bana Papua Yeni Gine'yi çağrıştırıyor)

Sinema  görgüm, aşağı yukarı yukarıdaki paragraftan ibarettir. Yazılarımda yukarıdaki paragrafın kokusu çıkıyordur kuvvetle muhtemel. Neyse efendim bahsetmek istediğim konu bu aralar sinema camiasının Ankara'ya yanaşması hususu. Dikkatinizi çekti mi bilmem ama,  Ankara'da ısrarla kalan ve taşı toprağı altın İstanbul'a yerleşmeyi reddeden kaliteli sanatçıların da etkisiyle olsa gerek bir süredir filmlerde Ankaralılık vurgusu benim dikkatimi çekiyor.

Ankara'da doğmuş büyümüş biri olarak ilginç bir haz duyuyorum dolaştığım sokakları, parkları, gittiğim barları vs filmlerde görmekten. İstanbul'u bitirdiler herhal diye kendi kendimi avutuyorum. Dram türü bir film izlerken düşünüyordum hep, "İstanbul'un ara sokakları insanları ne biçim melankolik yapıyor yahu! biz Ankaralılar odunuz tabi, orada farklı apayrı bir yaşam var tabii, şimdi Ankara'da çekmeye çalışsalar bu sahneyi aynı duyguyu vermezdi tabi canım" filan diye Ankara'yı horlardım içten içe.  Ama öyle değilmiş. Ankara'nın sokakları perdede pek iyi duruyormuş. İzleyince gururlanıyormuş insan "Heheyt benim şehrim böyle güzeldir işte" diye.

Özellikle  Hakan Boyav ve Erdal Beşikçioğlu'nun bu şehri terketmemesi, Ankaralı işler yapmaları ve göz önünde olan insanlar olmaları dolayısı ile Ankara'ya da pasta kreması ikram edilmeye başlandı. E şimdi düşününce hep şu sözler dolaşıyor ortalıkta, haksızlık da edilmiyor hani:

-Ankara memur şehri
-Gece 9'dan sonra adam bulamazsın sokakta
-Giderek muhafazakarlaştı Ankara canım
-Ankara koca bir köy
-Yapılacak bir şey yok Ankara'da
-Ankara yetiştirir, İstanbul'a gönderir
-Ankara'nın tiyatro izleyicisi çok sağlamdır, öyle herkesi ayakta alkışlamaz.
-Sokakları bürokrasi kokar Ankara'nın
-Ankara'da ruh yok.

E doğru tabii ama her doğruyu kurcalasanız mutlaka en az bir ÇÜNKÜ ve mutlaka en az bir AMA bulursunuz.
Bu algının "çünkü"leri gayet açık. Bu nedenle ben "AMA" larından bahsetmek istiyorum.

Ama
Ankara'da bir hüzün vardır ve bu hüzün birçok filmde görsel ve zihinsel bir artıya dönüştürülebilir.
Ankara'nın eleştirilen birçok yönü  sinemada güzel ayrıntılar olarak kullanılabilir.Görsel açıdan çok şahane olmasa da o çok şahane olmayan kısımları şahane olmadığı haliyle yansıtmak yararlı olabilir.
Başkentliğine rağmen orta karar gelişmiş kasabalığıyla Ankara bence muhteşem senaryo malzemeleri barındırıyor.
Ankara'da büyük şehir olmanın gerektirdiği varlıkların yoksulluğuna rağmen (kültürel aktivite azlığı, mekan kıtlığı, biraz garip giyinince dönüp bakılmasının yarattığı rahatsızlık vb) bir grup insan can çekişiyor hava almak için. Tam da bu nokta birçok çalışma için paha biçilmez bir değere sahip olabilir.

Ayrıca,

Rum evleri belki yok ama Ankara'nın belli bir Ankara evi tipi vardır, sadece yaşlıların oturduğu soğan kavurması kokan mahalleleri vardır.
Ankara'da kitapçılar önünde buluşulur.
Gece çıkıldığında oturup türlü konular bira eşliğinde ciddi ciddi konuşulur.
Ankara'da bir gitaristi gündüz millletvekili olarak TV'de, gece Blues Bar'da görebilirsiniz.
Ankara'da insanlar türlü "ciddi" işler yaparlar evet ama gece çoğunlukla evlerinde üretir Ankara insanı.
Akşam evlerde ailecek sofraya oturulur.

Neden hala bürokrasinin altında sıkışmış Ankara insanının içindeki çocukla yaşadığı çelişkiler yansımadı sinemaya?

Tüm filmlerin İstanbul'da çekilmesi büyük bir kolaya kaçıştır kanımca. Yavaş yavaş Ankara'nın farkına varılıyor son zamanlarda bunu perdede çok rahat görmekteyim efendim. Bir popülerleşmesi söz konusu Ankaramızın. Ankara faşizmi gibi oldu bu yazı biraz sanırım, aksine Ankara'dan son derece sıkıldım ama Ankara'nın sürekli küçümsenmesine de son derece karşıyım. Uçlarda yaşıyor olmak İstanbulluların görgüsünü artırıyor elbet, sınırları yıkıyor evet tamam ama bir kentin ve kentlinin perdeye yansıtılması için illa ki İstanbul gibi olması gerekmiyor. Ülkenin ve hatta dünyanın her yerinde film çekilebilir, bunun için muhteşem gizemli karakterlere ve "baba yaaağğ" diye konuşan yönetmenlere ihtiyaç yoktur. Bu algının varlığını kafadan atmıyorum. Birkaç ay önce üstelik çok tanınan ve benim de yeteneğini takdir ettiğim bir oyuncu ile telefonda yanlış anlaşılma sonucu yaşadığım bir münakaşa sırasında henüz beni dinlemeden hemen Ankara'ya laf attı, şöyle dedi: "Küçük şehrinizde yaptığınız aptal bir organizasyon"...

Neyse...

Şimdi Ankara "devlet" demek ya hani, hani biz de hoşnut değiliz memleketin yönetiliş şeklinden ve hatta yönetilmesinden ama nedense burada "ikamet" ettiğimiz için memleketin tüm acılarından bizler sorumluymuşuz gibi bir algı var. Mutsuzdur Ankara insanı, rahat değildir. Var mı öyle bir istatistik bilmiyorum ama ülke genelinde depresyonun şehirlere dağılımı gibi bir araştırma yapılsa Ankara ilk sıralarda yer alabilir. Zor güleriz biz ÇÜNKÜ Türkiye'nin diğer yerlerinden dolaylı hissedilen depremleri biz anında göbeğinden hissediyoruz.

Velhasılkelâm sanatın ve sanatçının Ankara'dan elini eteğini çekmesi ziyadesiyle yüreğimi burkuyordu ama artık bomba filmler Ankara'ya yer veriyor yavaştan. Siyah Beyaz, Aşk Tesadüfleri Sever ve gösterime girecek olan Bizim Büyük Çaresizliğimiz filmleri ile Erdal Beşikçioğlu'nun Ankaralı jargonuna ve ciddi sorunlara önemli göndermeler yaptığı dizisi Behzat Ç., yine Erdal Beşikçioğlu'nun "Bir Delinin Hatıra Defteri" tiyatro oyunu, Ankara'nın tadının çok da ekşi olmadığını göstermeye başladı sanırım İstanbullu sanat camiasına. Ya da "ekşiyse de ekşiyi de çekelim bu kez be abi!Niye korkuyoruz ki?" moduna girdiler.

Memnunuz, devamını diliyoruz.