ANMAK

Kaybettiğin bir eşya değil de bir insansa onu anar mısın?
Giden ölse de, ölmeden gidense de
Dönem dönem, tatlı tatlı, acı acı.
Mimikleriyle, jestleriyle, bazen onun kendine has deyişleriyle.
Öyle izleyici karşısında da değil.
Yalnızken.
Onu anarken yakalar mısın kendini?
Hani o gitmeden önce yaptığı bir hareketi tekrarlamak gibi,
Elini saçına götürüşünü
ya da eklemlerine krem sürüşünü
Belki de kuşlara bakarken onları konuşturuşunu.
Onun gibi davranır mısın farkına varmadan?
Sessiz bir törenle onun gibi olarak kısa bir süreliğine anarsın onu, kimse bilmeden.
Gibi.
Bilinçsizce.
Kolunun  yolculuklarda camdan sarkan kısmının güneşten yanışını düşler misin?
Tekrar tekrar hem de.
Ne zor.
Anlatması zor der misin?
Belki saçını tararken dudağını onun gibi büzüp anarsın onu, olmaz mı hiç?
Garip miyim,
Bilir misin?
Anmak seni yaktı mı hiç?
Yakaladım da kendimi.
Mahcup oldum.
Kendime.