TATLI 27

Amy Winehouse'un, isimlerini saymaya gerek duymadığım ama hayranlık duyduğum diğer isimler gibi 27sinde hayatına acı biçimde veda etmesi  tesadüf de olabilir bir geleneğin parçası haline gelebilme dürtüsünün sonucu da. Gazetelerin yalancısıyım, bir arkadaşına şöyle demiş Winehouse:" 27'de ölürsem sonsuza dek ünlü kalırım". Düşündürücü ama yine de 27sinde ölümünün tesadüf olma ihtimalini örtecek denli değil.

Üzgünüm, hemen ertesi günün gazetelerindeki  "27'nin Laneti" falan gibi başlıkları olan yazılardan yazmayacağım. Benim takıldığım nokta 27'ye bir yılım kala hayatımın hangi noktada olduğu. Ama "ünlü" olmayan cepheden söyleyebileceğim şeyler var. Bunları sizinle paylaşmak istiyorum. 26 yaş çok farklı hissettiren bir yaş. Elbette ki her yaş farklı hissettirir insana ama diğer yaşlarımın hiçbirinde şimdikine benzer bir hisse kapılmamıştım. Ünsüz penceremden hayat bana da oldukça ürkütücü görünmeye başladı örneğin. Yemek pişirmeye başladım tam gaz. Evin güveni, dış dünyanın hareketinden daha tatlı gelmeye başladı bana. Ünlü olmam, tanımadığım bir sürü insanın beni tanıması, dış dünyadan istediğim zaman kendimi sıyıramayacağım anlamına gelirdi ki ironik olacak belki ama bu çok klostrofobik geliyor bana. İç dünyanın değil dış dünyanın senin soluğunu kesmesi... Daha tam anlamıyla keşfedemediğim benliğimle ilgili sağda solda abuk subuk yazılıp çizilmesi de cabası olacaktı. Gazete almaya bile huzur içinde gidememek ve bunu yapmak için bile kocaman koyu camlı bir güneş gözlüğüne, yaz kış ihtiyaç duymak çok sinir bozucu olurdu. Zaten herkes kendi dünyasında ünlü bence dolayısıyla daha fazlasına ihtiyaç yok.

Anlatmak istediğim meselelerden giderek uzaklaşıyorum...Hımmm. Buldum işte, anlatmak istediğin meselelerden ve hatta yaşamak istediğin hayattan giderek uzaklaştığın bir yaş olmalı 26! 27'de ise "Bir saniye, neler oluyor yahu?!" ruh haline bürünüyorsun. Ünlü olanlar daha doğrusu ün'ü hakedenlerin önemli bir bölümü malum şekilde ölüyor, ünsüz olanların bir kısmı sessiz sedasız ölürken diğer kısmı da girdikleri girdabın duvarlarına tırnak geçirmeye gayret ediyor. 26 olduğum için henüz tırnak uzatma aşamasındayım. 27 olduğumda tırnaklarımı girdabımın duvarına mı geçireceğim yoksa kendime mi hep birlikte nasipse göreceğiz.

30'a 3 kala durumu var bir de ki sormayın. Onlu yaşlardan yirmililere geçiş pek havalı olurken, yirmililerden otuzlulara geçiş çok fena dokunuyor bünyeye sanırım. Vücudun yavaşladığını hissediyormuşsun sahiden. Kendinden küçükleri ve kendinden yaşça büyükleri bir bakışta yalnızca kendin tespit edebileceğini düşünürken, 17sinde bir çocuk yaşını tahmin ediyor "bence 26sın abla" diye. Demek ki aynaya bakmadan göremesek de bedenimiz dışarıdakilere bağırıyor yaşını yavaş yavaş.

27sinde dünyaya veda eden Jimi Hendrix, Janis Joplin, Kurt Cobain, Jim Morrison gibi müzik efsanelerinin son fotoğraflarına bakıyorum, "bence 27sin abla" ya da "bence 27sin abi" lik durumlar arıyorum yüzlerinde. Nedense onları ben kaç yaşında olursam olayım kendimden yaşlı görecekmişim gibi bir his kaplıyor içimi. Sanırım onların 27 yıla doldurduklarıyla kendi 26 yılıma doldurduklarımı kıyaslayıp, "olsa olsa 40tır canım daha genç olamaz" duygusuyla doluyorum. Kıskanıyorum. Rahatlamak için de şöyle söylüyorum kendi kendime: "rahat ol kızım henüz 14 yılın var büyük işler halletmek için, onlar 27 değil 40 merak etme, sakin ol şşşş geçti geçti." Hem John Lennon da hayatın 40 yaşında başladığını söylememiş mi? Gecikmedik hayır!

Çok garip düşününce.

En son fotoğrafları 27 yaşında çekilmiş. Tatlı 27'de...