PARK SAKİNLERİ

Gözlediğim bir park var. Odamın camından hem de. İleride olur mu olmaz mı bilmiyorum ama bu parkın uğrayanları ve yerleşikleri bir hatıra yazısı yazmaya değer diye düşündüm. Parkın şarkısı bile var bana göre, yazıyı okurken bu parçayı dinlemenizi tavsiye ediyorum:

Gündüzleri pek sessizim. Ama benim gündüzüm çok sabah. Yani 6.00 benim gündüzüm. Sakinlerim uyuyor bu saatte ki içim bomboş. Bir saat sonra hareketlenmeye başlıyorum. İçim kımıl kımıl...Önce tatlı evcil köpekler giriyor koynuma, sahipleriyle birlikte. Kalbime kalbime pisliyorlar. Olsun... Toprağım daha bir besleniyor onların dışkılarıyla. Turuncu formalı adamlar kafama kafama çalı süpürgesi sürüyorlar. Olsun, kaşınıyordum zaten. Alıştım. Şimdi onlar da gittiler. En sevmediklerim iskarpinli çalışanlar. Stiletto ve iskarpinleriyle tokur tokur hızlı adımlarıyla beynimi oyuyorlar işlerine koştururken. Olsun, düzen böyle, ne yapsınlar?

İşte "komutan" lakaplı evsizim geliyor. Elinde çay bardağıyla. Yeni bir mont vermişler sırtına, bir çift de parlak beyaz spor ayakkabısı, az giyilmiş gibi. İki ileri bir geri yürüyor, nedir bu senelerin kararsızlığı be komutan diye soruyorum ama duymuyor beni hiç. Bir bankıma bile oturmuşluğu yok henüz. İçerlerdim eskiden ama artık alıştım. Olsun, komutanın gönlü istemiyorsa yapacak bir şey yok.

Kediler elini eteğini çekti benden. Evcil köpeklerden huzursuzlar. Yukarıdaki parkı tercih ediyorlar. Olsun, eskiden kıskanırdım, artık alıştım.

Eski kırtasiyeci vardı, kumarda kaybetti tüm parasını, dükkanını batırdı bir de değişik maddeler varmış, ben bilmem pek, onlardan kullanıyormuş, baygın gibi dolaşır tüm gün. 11.00'da işte bir bankıma uzandı, yerdeki izmaritleri topladığı poşeti cebinden çıkarıp, iki üç nefes ziftliyor ciğerini, ardından derin bir uyku. Mahalleli huzursuz ondan biliyorum, olsun, git diyemem ki. Garibanın biri.

Öğle tatilleri, üf üstüm başım döner ve kola kutusu olacak. Banklarımda liseli çiftler öpüşecek. Ortaokullu erkek çocukları geğirme yarışı yapacaklar, çok yorucu çok!!!Hah geldi bir liseli çift, artık dinlemiyorum bile ne konuşacaklar, çünkü çok ortak, olsun bir dönem bu da...Dökme toprağıma kolayı çocuk ya!

Öğleden sonra çevremdeki apartmanlardan kadınlar iniyor içime birer birer. Pek neşeliler ama çoğu dertli aslında biliyorum. Eşleri çok üzmüş hepsini belli ki. Gözlerinin altı torba torba hepsinin. Olsun, yine de neşeliler...

Geceleri delikanlılar basıyor içimi. Mahalleli değil gibiler pek. Çok küfürlü konuşuyorlar. Çok garip giyiniyorlar. Bağırıyorlar, kafam şişiyor yine, olsun... Alıştım. Onlar da gidince sokak köpekleri kenarımdaki çöplerden eli yüzü düzgün yiyecek arayışına giriyorlar. Çok ürkekler ama çok da güçlüler...Hızlı hareket ediyorlar ama bana iyi geceler demeden ayrılmazlar içimden.

Yalnızlığı hiç sevmezdim kırk sene önce yapıldığımda. Beni sevecekler mi, beni kabullenecekler mi korkusu vardı içimde hep. Birileri girdiğinde içime daha yeşil olurdu çimenlerim. Şimdi sıradan oldum. Arada sırada yalnız kalmak istiyorum ama bunun için yalnızca bir saatim var. O da benim gündüzüm az önce bahsettiğim.



Hepi topu bir parkım işte. Daha ne olacaktı ki...Birgün sizi de beklerim.