ANNEANNELER GİDİNCE...

Herkesin anneannesi, dedesi vefat eder benimki etmez gibi gelir hep. Babamın babası, dedem 2000'de vefat ettiğinde de aynı şeyi düşünmüştüm. O zaman şimdikinden daha zayıfmışım ki tam bir sene kimseyle konuşamamıştım.  Sanki biz dünyanın en özel en ölümsüz varlıklarıymışız gibi bir his tarifi garip, bize hiçbirşey olmayacak düşüncesi filan, belki sizde de vardır böyle hisler. 11 sene önce 15 yaşındaymışım ve acımı konuşmayarak yaşamışım. Şimdiyse son derece şuurluyum ve acı içimi bilinçli bilinçli yakıyor. Zaman zaman nefes almakta güçlük çekiyorum. Yazılarım arasında bir seri oluşturmaya çalıştığım Şeker Hanım'ın ablasını yani benim anneannemi Pazartesi günü (07.03.2011) sabaha karşı kaybettik. 03.15'te.

2 senedir kimi ailevi durumlardan dolayı yanında yaşıyorduk anneannemin. Kendisi yaklaşık 4 yıldır yemek yapamıyordu. Biz yanında değilken, annem gelip giderek yemeklerini hazır ederdi. 4 sene öncesinde muhteşem yemekleriyle kalabalık sofralar ağırlardı benim anneannem. Ev hep dolup taşardı o zamanlar.Güzel kokular tüm apartmanı sarardı.  Yemeğin altını yakmaya başlamasıyla da yaşlandığının ayırdına vardı. 82 yaşına kadar güzel yemekler yapmıştı ama birden bu yetisinin kayboluşunu pek hazmedememişti aslında. "Ben böyle olacak kadın mıydım?" diye sordu durdu.

Biz paldır küldür yanına yerleştiğimizde çok üzüldü kızının evliliğinin bitmesine. Ama ses etmedi hiç. Annem çok dışarı çıktığında yalnızca " Ersiz avrat yılarsız eşşeğe benzer" derdi şakasına:)

Biz annemle tartıştıkça bize "sessiz olun sofrada susun bağrışmayın" derdi.Bana" Anneni üzme onun acısı büyük" derdi. Anneme de "Üzme çocuğu" derdi gizli gizli fısır fısır. Sofrayı toplarken de "Haydi bakalım kız gelir iş artar kadın gelir kov artar", " Bir el 10 defa 10 el bir defa gider" diyerek o süreci neşeli geçirtirdi bize.

Tiktaklı saatimiz çaldıkça tik-takları sayarak saat şu mu diye sorardı.

Onunla yaşamaya başlamadan önce anneannem benim için büyük sofralar, Türk Sanat Müziği, şefkat, arap sabunu, eski fotoğraflar, saklı borcamlar, yazlık, misafirler, geniş kahverengi mayo, deniz ayakkabısı, biber dolması, tereyağlı pilav, temizlik ve huzur ve daha birçok şey demekti. Yanına temelli yerleşince ise benim için YAŞAMın kendisi oldu. Ama çok yaşlanmıştı. Ben giyindiğimde hele bir de saçlarım topluysa "Saçların böyle çok güzel olmuş derli toplu" derdi. Birazcık süslendiğimde iyice yaklaştırır kendine "çok güzel olmuşsun yavrum" derdi. Gerdanındaki pirinç tanesi büyüklüğündeki pespembe et beni küçüklüğümden beri oyuncak olmuştu bana. Öperken orayı tercih ederdim. Anneannem çok güzel kokardı. Kışın ortasında Nisan gibiydi benim biricik anneannem. Öldüğünde birden simsiyah oldu et beni. İçim paramparça...soğuduğuna inanamıyorum hala.

Yeni yıldan bu yana zorlanıyordu zaten. Son 3 haftadır da yatıyordu. Yılbaşına yaklaştıkça özellikle Kasım ayında "geçen yıl gittiğimiz yere gidelim, bu benim son yılbaşım" demişti. Halbuki ne çok zorlanmıştı geçen sene gideceğiz geleceğiz derken. Son yılbaşım dediğinde ona çok kızdım korkumdan, bu şekilde düşünmek istemiyorum, gelmeyeceğim bu yüzden dedim. O da bana çok kızdı. Sonrasında ben de gitmeye karar verdim zaten. O kadar ince düşünceliydi ki yılbaşında o evdeyken biz de sıkılmayalım diye oraya gitmek istediğine eminim. Orada yemek bile yiyemedi pek fazla. Hatta ara sıra uyudu. Ama boynunda ona aldığım "kar tanesi kolyesi" vardı ışıltılı ışıltılı hiç tarzı olmamasına rağmen. Gittiği gün de kar başladı...

Ölümünden bir hafta önce birlikte muz yerken daha doğrusu ben ona yedirirken "sen muzu çok mu seviyosun" dedi bana ben evet deyince "ben de çok seviyorum, öyleyse ikimiz de muzu seviyoruz" demişti. Telefon geldiğinde n'apıyorsun diye soranlara "yatakla flört ediyorum" diyecek kadar da matraktı benim anneannecim.

Maya vardı hep yanında ben işteyken annem kurstayken bir de Şeker Hanım. Anneannem Maya'yı çok sevdi ama televizyonu gözleri iyice görmemeye başladığı için hiç sevmedi son zamanlarında. Gıcık oldu hatta, sürekli açık diye. Salonda pembiş pembiş geceliğiyle yatarken "Maya saat kaç" diye seslenmeye başladı son zamanlarında artık tiktakları takip edemediği için. "Mayaaaa, Hamur Mayası" derdi.

Akşamları eve geldiğimde hep yanına uğrardım saçlarını okşardım ve öperdim anneannemi. Koklardım ve seni çok seviyorum derdim. O da "ben de seni çok, seviyorum yavrum" derdi. "Ellerin üşümüş" ve "odan yanıyor mu?( sobanı yaktın mı?) derdi. "Yemek yedin mi" diye sordu bana hep. Dudaktan öpüşürdük biz ama gittiği gün dudağını uzatamamıştı bana. Ben de "e hani dudak?" diyince titrek titrek uzatıverdi dudağını. Öptüm incecik dudağından. Çok çok çok iyi kalpliydi benim Bottim. Ona orada dedemin mezarında tam şu anda ne olduğunu çok merak ediyorum. Korkunç geliyor. Daha birkaç gün önce sohbet ederken şimdi toprağın altında olmasını aklım almıyor. Pek güçlü değilmişim.

Kabullenemiyorum.

Bütün giden pamuk anneanneler için: