ŞEKER HANIMIN ŞEKER KONUŞMALARI No:1

Cumartesi günleri okula giderdik biz o vakitler. Öğlene kadar okullar ve daireler açık olurdu. Taaa Ecevit zamanında kaldırıldı bu adet zaten. Öğretmenimiz Fikriye Hanım pek sertti. Korkardım kendisinden ama severdim de. Kalite kokardı kadın, pek disiplinşinazdı, dakikti filan neyse. Bir de ödev vermişti bize, Cuma akşamıydı ama ertesi güne bitmesi gerek. N'apsam, n'apsam....Amcamlar yengemler filan hep uyudu. Neyse oturdum salonda hem nazari hem amelî işlerim vardı. Hem fikri hem işleme yani. İşleme ödevim bitmiyor, işliyorum işliyorum bitmiyor, ama yapmam da gerek, bitecek yolu yok.....

Neyseciğime çay demledim kendime. Formamı da iskemleye asıverdim.Şapkamı da iskemlenin başına koydum. biz yandan şapka takardık mektepteyken. Fikriye Hanımın korkusu bana formama gözüm gibi bakmayı öğretti, o akşam da sabahı ettirdi vallahi! hohohohoyt(gülüyor)

Oturdum filan artık işimi  işliyorum, derken İstanbul sessizliğie büründü. Vapur sesleri filan kesildi. O vakitler İstanbul tenhaydı zaar. Yani sokağa çıktığında filan selamlaşırdın, tanırdın simaları. Öyle dağınık kimse göremezdin. Dışarıya çıkmak büyük hadiseydi. İyi görünmen gerekirdi. Şimdiki gibi değildi ki... Neyse sessizleşti her yer, dışardan, içerden kesildi sesler yani filan. Ben hala iş yapıyorum pek tabii. Bir yandan çayımı içiyorum. Gözlerim yumuk yumuk bir göreceksin ama... Fikriye Hanım bu, korkusu hiçbir şeye  benzemezdi. Derken gün doğmaya başladı, İstanbul halkı ayaklandı, pencereden sesler içeri sızmaya başladı, vapur sesleri hay huy filan ama ben hala ayaktayım hohohohooooyt!!(gülüyor)

Neyse giyindim formamı, kahvaltımı ettim, yumuk gözlerimle  mektep yoluna koyuldum ama işlerimi de bitirmiştim. Sınıfta işini bitirip de gelen bir ben varmışım meğer. Fikriye Hanım'ın takdirini almak pek gurur okşayıcıydı. Hem de tüm sınıfın önünde. Kızlar bana ters ters bakmışlardı, beni pek çekemezlerdi zaten. Gözdeydim ben.Hiç unutmam....