RDS (Ruhuma Dokunan Sahneler)No:2

Javier Bardem   ve   Alejandro González Iñárritu  mucizesi: BIUTIFUL

Filmi izlemeden önce iyi bir film izleyeceğimi hissediyordum ama oturduğum sinema koltuğunun dahi büsbütün iç sızısıyla kaplanacağını tahmin etmemiştim. Kötü bir giriş cümlesi yaptım farkındayım. Saat geç oldu ve yarın iş var, bu durumun üzerimde yarattığı belli bir sıkıntı(lar) var. Üstelik böylesine iyi bir film ile ilgili "iyi" izlenimlerimi "iyi" aktarıp aktaramayacağımdan da şüpheliyim. Yazmak istiyorum ama kendimi ezik hissettiriyor bu fikir bana. Film bu denli iyi. Kötü filmler hakkında bir çuval laf vardır benim ağzımda, hepsini de ortalığa döküveririm ama iyi filmi konuşurken filme yazık etmekten çekinirim. Ellerim titriyor!:)

İç ses: Sağlıklı gibi.

Neyse naçizane ve sıradan izleyici fikirlerimi, ucundan tutarak ürkek bir biçimde yazsın parmaklarım. İzninizle üstat Bardem...

İç ses : ağırdan git!

Öncelikle Uxbal karakterinde böylesine derin gözlerin olması gerekiyordu kesinlikle. Javier Bardem bu açıdan ( ve bu kalbim denli temiz sayfada sayamayacağım birçok açıdan) en doğru seçim olmuş. Gerçek acı çeken adamı  hem fiziksel hem ruhsal acılar içinde kıvranan "adam"ı görmeyeli uzun süre olmuştu kendi adıma sinemada. Çerezlere kaptırmıştım kendimi hem biraz salt boş zaman aktivitesi ifa edeyim, hem de sonradan kolayca hakkında atıp tutayım diye sanırım. Adamlar konusunda, hep bir "nihahahhahahaahh" nidalarıyla kendinden geçen, asla yıpranmayan, dokuz canlı  figürler vardı zihnimde uzun süredir son derece şahsi açıdan. Anonim açıdan kadın mağduriyeti hakim beyaz camda ve perdede çünkü gerçek hayat hayli  uzun süredir kadını paralıyor. Yadsınamaz.  Paralanan adamların da varlığını hatırlattı ve gerçek hayat paralarken cinsiyet seçmeyebiliyor dedi bu film bana. Şahsi.

Amores Perros ve 21 Gram filmlerinin de yönetmeni Alejandro González Iñárritu, Biutiful'da bir grup çaresiz insanı en az onlar kadar çaresiz Uxbal'dan yardım eli beklerken kurgulamış. Tanrı dağına göre kar verir dercesine Uxbal, tonlarca sorumluluk altında, "son günlerimde ne yapmak isterdim?" diye bile düşünmeye vakit bulamadan debeleniyor. Kaçak göçmen işçilere iş ayarlamaya çalışırken  bu arabuluculuktan kazandığı paranın günahkar olduğu çelişkisiyle yanıp tutuşuyor. Alkol bağımlısı eski karısının çocuklarına çok sayıda cici baba getirmesinden endişelenerek ona emanet etmeye korkuyor çocuklarını ama onu kardeşinin yatağında bulduğunda bile sert davranmıyor.Çocuklarına doğru yaşamayı öğretme çabası, gündelik hayatının sıkıntılarıyla birleşince sofraya vurduğu yumruğu çok acıyor.  Seyyar satıcılara işporta mal ve ev ayarlamaya çalışıyor. Hiç tanımadığı babasının özlemini duyuyor. Bir yandan algısının kapıları son derece açık ve parasal getirisinden ziyade pek de işe yaramayan metafizik güçleri bulunuyor. Uxbal bir yandan ölüyor ama şefkatini bol keseden dağıtmaya devam ediyor...Ömrünün son günlerine birsürü sorumluluğu sıkıştırmaya çalışıyor. Panik, vicdan, suçluluk, korku ve merhamet içinde hayata tutunmaya çalışıyor. İşçilerin kaldığı depoya üşümemeleri için aldığı ısıtma cihazları, işçileri zehirleyince tarifi mümkün olmayan bir acı ve suçluluk içinde kıvranıyor Uxbal ama son gününe kadar ondan yardım eli bekleyen yürekleri memnun etme çabası içinde...

Biutiful ile erkek duygusallığına, erkeğin çok bilinmeyen iç dünyası ve pek bilinen dış dünyasına röntgencilik yaparken filmi adeta Uxbal karakteri sizmişsiniz gibi bir ruh haliyle izlemekten kaçamıyorsunuz.

Hasta ve yalnız bir adamın sıcak bir yuva hayali, çocukları ve eski karısının birlikte kahvaltı yaptıkları sahnede gözlerindeki mutlulukta kendini belli ediyor. Bir erkeğin babasının ne büyük anlam ifade ettiği ise birçok sahnede vurgulanıyor. Uxbal hiç göremediği ölen  babasını fotoğraflarına bakarak anıyor sürekli   ve bir yandan  kendisinin yaşadığı gibi çocuklarını babasız bırakacak olmaktan tarif edilemez biçimde korkuyor. Ölmek istemiyor. Sevişmek istiyor, rahatsızlığından dolayı sevişemiyor.

Biutiful, göçmen sorunlarını da oldukça çarpıcı biçimde ele alıyor. Nijerya'dan ve Çin'den gelen insanların çok kötü koşullar altında yaşamlarını sürdürmeye çalıştıklarına tanık oluyoruz. Onlar da yakalanmaktan ve ölmekten korkuyorlar ama korktukları hep başlarına geliyor. Şehrin "burada yaşanmaz" dediğimiz noktalarında çoluklu çocuklu ailelerin karınlarını doyurma çabasına, küçücük odalarda onlarca kişinin uyumaya çalışmasına, azar işiterek çalışan işçilerin yüz mimiklerine, işçilerin kıyıya vuran cesetlerine ve depoda uyurken gazdan zehirlenerek can veren bedenlere tanık oluyoruz. Kameranın ucuyla da değil. Net ve gerçek biçimde, tüm ayrıntılarıyla hem de. Ciddi bir mücadele öyküsü Biutiful'u  izlerken kendi yaşamınızın konforundan utanıyorsunuz.

Biutiful sarsıcı ve gerçekten iyi bir film. Kolay kolay Javier Bardem olunmuyor.