NEFES'TE, "DENEYİMSİZLİK PANDALARA ACI BÖĞÜRTLENLER TATTIRIYOR"

Nefes Bar, bizim deyimimizle Nefes( belli bir yaşı geçince mekanın bar mı kafe mi olduğu mutlaka mekan isminin yanına eklenir, henüz o yaşı geçmedik), eski dostların ruhlarının dansını barındıran güzide bir mekan benim için. Sakallardan görünmüyor ortalık, mekana giden çoğu kişinin gözlerinde hep hüzün var, ama bu hüzün "etnik bir müzik eşliğinde dansetmek istiyorum"u da barındırıyor. Ankara'da bir vakitler camialar birbirini enselerdi orada. "Falanca da burada, bir merhaba de istersen"... "Eefendiiiiiimmm?"...."Diyorum ki falanca arka masada yanında da JSPTÇKP'den( Ankara'da bu kısaltmalar meşhurdur, bir dönem herkes böyle kısaltmalara mensuptur) filanca varrrrr!!!!" İçeriye girince tuvaletlere doğru ağır bir amonyak kokusu yükselirdi, artık o kadar değil, bizim kadar tuvalete uğramıyor belli ki şimdikiler. Duvarlara yapıştırılmış poster ve resimlerden, küpürlerden, kendi ilgi alanlarımızı, hayran duyduklarımızı ayıklardık gözlerimizle. Onları duvarda gammazlayınca kendimizi iyi hissederdik, ben buraya aitim gibisinden.

En hararetli tartışmalar "bu düzen böyle yürümez"ler ve "sistemin çarkları"sohbetleri ön bahçede yapılırdı hala öyle sanıyorum.

Bira fıçılarının üzerine dizilmiş hayali Türk Sanat Musıkisi sanatçıları,  Bar'ın tam önünde birbirinin kafasına şişe patlatan deli fişek delikanlılar, midyeciler,çift kavgaları, köprü ayağı sohbetleri, sıcak teklifler, sert tepkiler, hoşgeldinizler, iyi ki doğdunlar, umrumda değilsinler, yalnız hissedişler, coşku doluluklar, arkadaşlarım nerdeci hisler, sevgilim benimle ilgilenmiyorcu serzenişler, kalem biralar, ben ne istiyorum aslındacı dalışlar, ben şu çocuğu beğendimcilikler, sıkılıyorum lanlar, eğleniyorum hobareyler vardır Nefes'te.

Okuldan çıkışta hocanla içebileceğin nadir yerlerdendir.

Sığ sevgililerin derin sevgililerinin gözlerine bön bön baktığı, derinleşemediği yerdir Nefes.

İki sevgilinin de gönülden coştuğu, bakışlarıyla konuştuğu yerdir.

Aşkların bittiği, yeni aşkların başladığı mekandır.

Ayaklarda dönemin en moda ayakkabısı ve yırtılmış, çünkü öyle güzel.

Arkadaşınla rakıyı pek güzel içersin ama arkadaş dediğin gözünün gönlünün içini bilecek.

Eskinin Z-bar'ı şimdinin Nefes'i, müzikli Net Piknik gibidir.

Giderken seni görür çalışanları güle güle derler. Onları da sakaldan göremezsin.

Uzun süre gitmezsin hayatın başkalaşınca. Sonra birgün Vedat Özdemiroğlu'nu (Uykusuz/Bebek Kafası) izlemeye gidersin. Onun sahnede samimi konuşmalarını dinlerken mekanı da gözucunla kolaçan edersin

"Özür dilerim Nefes, çok mahcubum, sana çok sohbet ve güzel gün ve hatta berbat günler borçluyum, biranı özlemişim ama seni de özlemişim be Nefes! ama artık eskisi gibi gelemem, sebebim var biliyorsun, ben seni arayamam." içimden bunlar geçiyor.

Vedat Özdemiroğlu'nun zekasına ve mizah anlayışına hayran bırakan söyleşisi sona eriyor adama çok ısınıyorum.Daha çok okuyayım yahu! diyorum.

Oradann ayrılmadan içim sızlıyor çalan müziklerle, "geçti o günler" isimli bir tokat çarpıyor yüzüme.

Sonuç yerine: Okurken düşündüğünüzü katledeceğim belki ama sonuçları naif severim

1) Nefes'i özlemişim ama çok uzaklaşmışım.

2)Vedat Özdemiroğlu'nu dinlemek çok keyifliydi.