BİRTAKIM HİSSİYATLAR
"Polatlı 6 km" tabelasını gördüğümde, Ankara'ya yaklaştığımı hissettiğimde ve otobüsten indikten bir saat sonra bu masada oturacağımı düşündüğümde içimde tarifi zor bir sıkıntı yer ediverdi. Şimdi düşününce bir iki tane zengin aile için çalışıyor dünyadaki tüm insanlar. Bu düşünce de klostrofobik bir nefes darlığına yol açıyor bünyemde.
Şimdi tekrar düşünelim. Doğuyoruz, sonra belli bir yaşa geldiğimizde katı öğretilerle dolu bir eğitim sisteminin içine bırakılıyoruz. Sonra üniversitede biraz nefes alıyoruz, tıpkı çay bardağındaki dudak payının geçici sakinleştirici etkisi gibi. Ama o çayı bitiriyoruz sonradan. Yanan kısımlarımız yine yanıyor. Üniversite yılları dudak payı demek benim için. "Ağza bir parmak bal çalınması" ya da "bak biraz özgürsün çimlerde oturup içebiliyorsun biz de senin o halini kataloglara üniversite genci olarak basıyoruz ki yetiştirdiğimiz embesil lise gençliği sana özenip bir halt sansın, yırtınsın üniversitedeki o serin(!) çimlerde uzanabilmek için- sus payı" olarak da adlandırabiliriz aslında. Her üniversite eğitimi aynı payı vermiyor aslında, bazıları hala milli eğitime bağlı " bize de söyle hep beraber gülelim"ci geleneğin uzantısı ki bu da ayrı tartışılası bir husus.
Çalışıyorsun hep birileri için. Ama eğer paspak doğduysan hani böyle büyüdüğünde golf ayakkabıların hazırsa ve babadan kalma bir "united colors of benetton" sweati filan çıkıyorsa eski sandıklardan, sonra ne biliyim vücudun doğuştan güzel kokuyorsa sırma saçlı ve sağlıklı bir vücuda sahipsen korkma senin kendi işin olacak...ama senin için çalışanları abuk subuk vaatlerle kandırma olur mu.
Neyse bu "ara rica"dan sonra şunu belirtmek istedim. Şimdi çalışıyoruz senelerce filan. Akşam 18.00 (bu en iyi ihtimalle bu arada) sonrası hür gibisin. Ama unutma yarın iş var ve sen aynı şeyi giymemelisin!! Haftasonların en iyi ihtimalle 2 gün, değilse 1 gün sana ait. Sana ait de değil aslında yine başkalarına ait. Bu konudan da iyi tartışma malzemesi çıkarmış aslında. Senede en iyi ihtimalle 30 gün, en kötü ihtimalle hiç tatilin yok. AAAA OLDU MU FERİDUN???!!!( bknz anneanne lafları)E o halde ne bok yemeye çalışıyoruz ki? "akşam yemeği"ne daha fazla domates (...) alabilmek için mi? Zaten bakıyorum da tatminkar (manevi anlamda) diyebileceğimiz "iş"lerde de hep kaymak tabakanın oğlu kızı vs var. Ham torpil değil kastım. Doğuş torpilini kastediyorum. Bu gibi yerlerde dil bilmek önemli örneğin. Karnını zor doyuran bir ailenin çocuğu bazen bulunduğu coğrafyadan kaynaklı olarak bazen de o coğrafyadan tamamen bağımsız biçimde, yalnızca ailesi açlık sınırınınn altında olduğu için resmi ve dayatılan dili yeni öğrenmeye çabalarken ingilizce, fransızca yok efendim almanca yok efendim çatal bıçakları kullanmaya en dıştakilerden başlanır, şarap servis edilirken şişenin ağzı peçeteyle sarılır filan gibi göbeği ve cebi şişkinlerin kıçından uydurduğu ve yağlı ağızlarından eksik etmedikleri kuralları nasıl bilsin? Bazı mucizeler oldu, mülakata gitti diyelim şimdi o geniş uzun ceviz masanın ardındakiler homurdana homurdana adayımızın kıyafetini saçını başını jest ve mimiklerini süzmeyecekler mi? Sizce olumlu karar mı vericek o kıçı oturmaktan yassılaşmış fındık beyinliler? Şimdi bu serzenişten benim kastım herkesin çalışacağı iş, daha annesi babası cinsel ilişkiye girerken belli. Hadi çalışmak ve karşılığında bir miktar para "kazanmak" çok katı bir teamüle dönüşmüş..el mahkum çalışıyoruz işte, "sen -ben -o- biz -siz -onlar"... ilkokulda fişlerde ip atlayan zamirler, şimdi birer işte kah çekirdek çitleyerek kah ara sıra iş yaparak belli kademeleri işgal ediyoruz. adına çalışmak diyoruz. Neyse hadi bu bir kemikleşmiş durum, en ateşli anti sistemci bile çalışıp çatır çatır parasını alıyor. öyle ki zamanında gözlerinden ateş fışkıran, gülümsemeyi kendine yasak eden, gülümseyenlere "dünya ne alemde siz gülüyorsunuz!" diye ahkam kesen, paylayan bazı arkadaşlardan YÖK gibi bir kurumda " içerden çökerticem abi" bahanesiyle çalışanlar dahi var. Durumum farklı diye söylemiyorum kesinlikle. zira ben de bir kurumda "çalışıyorum". İçine girmek durumunda olduğumuz girdaptan bahsediyorum. Türkülerle büyütülmüş, mavi geniş leğenlerde kağıttan kayıklarla oynarak çaydanlığın demliğiyle yıkanmış, sobanın üstünde ekmek kızartıldığına tanıklık etmiş sınıfın çocukları adına ve kendi adıma konuşuyorum.
Düşünüp düşünüp içinden çıkamayanlar gibi ben de aynı sıkıntılar içindeyim. Bu ülkede gecede 2000 tl yi falanca soslu filancaya veren yaşıtlarımızın varlığı da ruhumu acıtıyor. Hayır, o 2000 tl'yi falanca soslu filancaya veremediğim için kesinlikle değil. Aynı miktar param olsa şunu yapardım, kendime şu kitapları alırdım, belki biraz içerdim, tiyatroya sinemaya giderdim, aileme yardım yapardım gibi yüzlerce hayalini o miktar paraya bölüştüren ve anadoluda bir söğütün altında koyunlarına bakıp bakıp dalan ergen çobanın hayallerini kandil simidi büyüklüğündeki herhangi bir saçmalığa harcayarak yıktıkları için ruhum acıyor. Bunu yazarken bile sen kendin süpersin sanki diye kendimi aşağılıyorum. Birkaç güne bu yazıyı silebilirim. Silmeye de bilirim. O derece kültür mirası heveslisiyim yani!
Şimdi tekrar düşünelim. Doğuyoruz, sonra belli bir yaşa geldiğimizde katı öğretilerle dolu bir eğitim sisteminin içine bırakılıyoruz. Sonra üniversitede biraz nefes alıyoruz, tıpkı çay bardağındaki dudak payının geçici sakinleştirici etkisi gibi. Ama o çayı bitiriyoruz sonradan. Yanan kısımlarımız yine yanıyor. Üniversite yılları dudak payı demek benim için. "Ağza bir parmak bal çalınması" ya da "bak biraz özgürsün çimlerde oturup içebiliyorsun biz de senin o halini kataloglara üniversite genci olarak basıyoruz ki yetiştirdiğimiz embesil lise gençliği sana özenip bir halt sansın, yırtınsın üniversitedeki o serin(!) çimlerde uzanabilmek için- sus payı" olarak da adlandırabiliriz aslında. Her üniversite eğitimi aynı payı vermiyor aslında, bazıları hala milli eğitime bağlı " bize de söyle hep beraber gülelim"ci geleneğin uzantısı ki bu da ayrı tartışılası bir husus.
Çalışıyorsun hep birileri için. Ama eğer paspak doğduysan hani böyle büyüdüğünde golf ayakkabıların hazırsa ve babadan kalma bir "united colors of benetton" sweati filan çıkıyorsa eski sandıklardan, sonra ne biliyim vücudun doğuştan güzel kokuyorsa sırma saçlı ve sağlıklı bir vücuda sahipsen korkma senin kendi işin olacak...ama senin için çalışanları abuk subuk vaatlerle kandırma olur mu.
Neyse bu "ara rica"dan sonra şunu belirtmek istedim. Şimdi çalışıyoruz senelerce filan. Akşam 18.00 (bu en iyi ihtimalle bu arada) sonrası hür gibisin. Ama unutma yarın iş var ve sen aynı şeyi giymemelisin!! Haftasonların en iyi ihtimalle 2 gün, değilse 1 gün sana ait. Sana ait de değil aslında yine başkalarına ait. Bu konudan da iyi tartışma malzemesi çıkarmış aslında. Senede en iyi ihtimalle 30 gün, en kötü ihtimalle hiç tatilin yok. AAAA OLDU MU FERİDUN???!!!( bknz anneanne lafları)E o halde ne bok yemeye çalışıyoruz ki? "akşam yemeği"ne daha fazla domates (...) alabilmek için mi? Zaten bakıyorum da tatminkar (manevi anlamda) diyebileceğimiz "iş"lerde de hep kaymak tabakanın oğlu kızı vs var. Ham torpil değil kastım. Doğuş torpilini kastediyorum. Bu gibi yerlerde dil bilmek önemli örneğin. Karnını zor doyuran bir ailenin çocuğu bazen bulunduğu coğrafyadan kaynaklı olarak bazen de o coğrafyadan tamamen bağımsız biçimde, yalnızca ailesi açlık sınırınınn altında olduğu için resmi ve dayatılan dili yeni öğrenmeye çabalarken ingilizce, fransızca yok efendim almanca yok efendim çatal bıçakları kullanmaya en dıştakilerden başlanır, şarap servis edilirken şişenin ağzı peçeteyle sarılır filan gibi göbeği ve cebi şişkinlerin kıçından uydurduğu ve yağlı ağızlarından eksik etmedikleri kuralları nasıl bilsin? Bazı mucizeler oldu, mülakata gitti diyelim şimdi o geniş uzun ceviz masanın ardındakiler homurdana homurdana adayımızın kıyafetini saçını başını jest ve mimiklerini süzmeyecekler mi? Sizce olumlu karar mı vericek o kıçı oturmaktan yassılaşmış fındık beyinliler? Şimdi bu serzenişten benim kastım herkesin çalışacağı iş, daha annesi babası cinsel ilişkiye girerken belli. Hadi çalışmak ve karşılığında bir miktar para "kazanmak" çok katı bir teamüle dönüşmüş..el mahkum çalışıyoruz işte, "sen -ben -o- biz -siz -onlar"... ilkokulda fişlerde ip atlayan zamirler, şimdi birer işte kah çekirdek çitleyerek kah ara sıra iş yaparak belli kademeleri işgal ediyoruz. adına çalışmak diyoruz. Neyse hadi bu bir kemikleşmiş durum, en ateşli anti sistemci bile çalışıp çatır çatır parasını alıyor. öyle ki zamanında gözlerinden ateş fışkıran, gülümsemeyi kendine yasak eden, gülümseyenlere "dünya ne alemde siz gülüyorsunuz!" diye ahkam kesen, paylayan bazı arkadaşlardan YÖK gibi bir kurumda " içerden çökerticem abi" bahanesiyle çalışanlar dahi var. Durumum farklı diye söylemiyorum kesinlikle. zira ben de bir kurumda "çalışıyorum". İçine girmek durumunda olduğumuz girdaptan bahsediyorum. Türkülerle büyütülmüş, mavi geniş leğenlerde kağıttan kayıklarla oynarak çaydanlığın demliğiyle yıkanmış, sobanın üstünde ekmek kızartıldığına tanıklık etmiş sınıfın çocukları adına ve kendi adıma konuşuyorum.
Düşünüp düşünüp içinden çıkamayanlar gibi ben de aynı sıkıntılar içindeyim. Bu ülkede gecede 2000 tl yi falanca soslu filancaya veren yaşıtlarımızın varlığı da ruhumu acıtıyor. Hayır, o 2000 tl'yi falanca soslu filancaya veremediğim için kesinlikle değil. Aynı miktar param olsa şunu yapardım, kendime şu kitapları alırdım, belki biraz içerdim, tiyatroya sinemaya giderdim, aileme yardım yapardım gibi yüzlerce hayalini o miktar paraya bölüştüren ve anadoluda bir söğütün altında koyunlarına bakıp bakıp dalan ergen çobanın hayallerini kandil simidi büyüklüğündeki herhangi bir saçmalığa harcayarak yıktıkları için ruhum acıyor. Bunu yazarken bile sen kendin süpersin sanki diye kendimi aşağılıyorum. Birkaç güne bu yazıyı silebilirim. Silmeye de bilirim. O derece kültür mirası heveslisiyim yani!
Yorumlar
Yorum Gönder