BERKCAAAAN YAVRUCUM ÖDEVLERİNİ YAP!
Yan odadaki bayanın sesi koridorlarda inledi.
-Berkcaaaaan! Evladım hadi biraz da şu ödevlerini yap!. Sabah beridir bilgisayar başındasın yavrucum!
Berkcan'ı bir görseniz insanlığınızdan utanırsınız. Çocuk tam bir baş belası. Nasıl hala yavrucum oluyor evladım oluyor anlamıyorum.
Yan odadaki bayanın sesi bir kez daha koridorlarda inledi.
-Yavrucum hadi git şu kumbaranı bankaya açtır bakalım ne kadar paran birikmiş!
-yaaaaaa anne yaaaaa ben tek başıma yapamam kiiiiiiii
-gidiceksin şunu açar mısınız diyeceksin yavrucum evladım hadi bakayım öğren bu işleri!
Berkcan bir daha ne zaman kumbara açtıracak ki bankaya, öğrensin bu işleri. Belki seneye seninle tatile bile gelmeyip Söbütayların yazlığına gidicek yerden bitme arkadaşlarıyla. E devir değişti. Azıcık şimdiki çocukların uyuz tiplemelerine göre değişmeli anne baba üslupları.
Yaştan mıdır nedir vücut istiyor anne olmayı ama bu 12-13-14-15 yaş halleri var ya işte o sıralar çocuğumu (olursa) afs bursuyla yurtdışına filan göndermek isterim herhalde. Ya da yatılı okula yollarım. Ya da 5 yıl filan süren izcilik kampına-varsa tabi:) Yoksa çocuğun gelişiminde ve ruh sağlığında ciddi zararlara sebep olabilecek birtakım hal ve tavırlarım olabilir. Evet.
Şimdi baktım da yazdığım şeylere ben her şeye uyuz mu oluyorum ne? Ya da uyuz olduğum hususları buraya yazıp arınıp, "oh be" diyerekten dış dünyayla iletişime geçiyorum sanırım. Yazmaya alışmak sanırım böyle bir şey. Yazmayınca tam rahatlayamıyorsun. İyi ya da kötü yazı yazmak da değil bu noktadaki mesele. Saçmalasan da eciş bücüş de yazsan, devrik cümleler ve anlamsız çıkarımlarla da dolu olsa yazdıkların, yine de o senden çıkıyor. Beyninle kaleminin ucu arasında sihirli bir bağlantı var. Bu, günümüzde beyin ve parmak uçları arasındaki bağlantıya dönüşse de yazmak yazmak işte. Cümleleri henüz kafanda kurarken yazıyorsun. Yazarken düşünüyorsun. Düşündüğün kavramlar, sözcükler, hissiyatlar cümle halinde kağıda geçiyor. Çok büyülü bir süreç....Vay be. Öyle değil mi?
Marylin Monroe'ya da her kadının uğradığı cinsten sözlü bir tacizde (yalnızca bir değildir pek tabi, onlarca tacize uğradığına eminim) bulunmuşlar vaktinde. Gerçi ünlü olduğu için bu epeyi aleni olmuş. Ona demişler ki "Aptal sarışın". Hatta kendisi bu algıyı yıkabilmek için sevdiği birtakım yazarların kitapları ile ciddi pozlar vermiş, farkında olmadan çekilmişcesine. Bu kez de demişler ki "Monroe ne anlar Hemingway'den Jack London'dan filan". İşin ilginci bu sözleri Monroe ile aynı karede samimi bir poz verebilmek ya da bir davette birer kadeh içki içip sohbet edebilmek için çok şey vermeye hazır insanlar sarf etmiş. Şaşırmadım... Şaşırmadım da seneler sonra ünlü yıldızın okuduğu kitaplardan aldığı notların, aşk mektuplarının ve günlüğünün yayınlanacak olmasına şaşırdım. Hatta daha doğrusu "Fragments" isimli bu kitabın yayınlanacak olmasına da şaşırmadım ama asıl şuna şaşırdım ben kitabın tanıtım yazılarına. Hani düşününce 2010dayız artık birtakım şeyler değişmiştir diye düşünmeden edemediğimiz senelerde yaşıyor sayılırız. Eşek değiliz ya dersler çıkarılmıştır birtakım şeylerden.Onca afet gördü dünyamız ve insanlık. Ama hayır.Kitabın tanıtım yazılarında, haber metni bozuntularında diyor ki: "Böylelikle Monroe'nun aslında tam bir kitap kurdu olduğu da kanıtlanmış olacak"...Yani sarışın ve güzel bir kadının, cilveli ve bakımlı bir kadının neden kitap okuyamayacğına, okuduğunu anlayamayacağına dair bir önyargı var? Bakımlı erkek de kitap okumaz o halde. Hala günümüzde M. Monroe'nun aslında aptal olmadığını kanıtlama çabası niye? Yoksa hala kadınlar hele bir de sarışınsalar iyice salak olarak nitelendiriliyorlar diye mi?Ne yazık ki kadınlar hakkındaki genel kanı bu. Erkeğin o kokuşmuş milyar yıllık egosu ve özgüvensizliği sebebiyle bugün dünya bu halde.
Esas, Yavuz Çetin'i anlamamak için "aptal" olmak lazım : "Yaşamak istemem artık aranızda"diye tüm yoz ve boz ayılara yani kadınları aşağılayan erkeklere sesleniyorum: "Sizsiz bir dünya mümkün"
-Berkcaaaaan! Evladım hadi biraz da şu ödevlerini yap!. Sabah beridir bilgisayar başındasın yavrucum!
Berkcan'ı bir görseniz insanlığınızdan utanırsınız. Çocuk tam bir baş belası. Nasıl hala yavrucum oluyor evladım oluyor anlamıyorum.
Yan odadaki bayanın sesi bir kez daha koridorlarda inledi.
-Yavrucum hadi git şu kumbaranı bankaya açtır bakalım ne kadar paran birikmiş!
-yaaaaaa anne yaaaaa ben tek başıma yapamam kiiiiiiii
-gidiceksin şunu açar mısınız diyeceksin yavrucum evladım hadi bakayım öğren bu işleri!
Berkcan bir daha ne zaman kumbara açtıracak ki bankaya, öğrensin bu işleri. Belki seneye seninle tatile bile gelmeyip Söbütayların yazlığına gidicek yerden bitme arkadaşlarıyla. E devir değişti. Azıcık şimdiki çocukların uyuz tiplemelerine göre değişmeli anne baba üslupları.
Yaştan mıdır nedir vücut istiyor anne olmayı ama bu 12-13-14-15 yaş halleri var ya işte o sıralar çocuğumu (olursa) afs bursuyla yurtdışına filan göndermek isterim herhalde. Ya da yatılı okula yollarım. Ya da 5 yıl filan süren izcilik kampına-varsa tabi:) Yoksa çocuğun gelişiminde ve ruh sağlığında ciddi zararlara sebep olabilecek birtakım hal ve tavırlarım olabilir. Evet.
Şimdi baktım da yazdığım şeylere ben her şeye uyuz mu oluyorum ne? Ya da uyuz olduğum hususları buraya yazıp arınıp, "oh be" diyerekten dış dünyayla iletişime geçiyorum sanırım. Yazmaya alışmak sanırım böyle bir şey. Yazmayınca tam rahatlayamıyorsun. İyi ya da kötü yazı yazmak da değil bu noktadaki mesele. Saçmalasan da eciş bücüş de yazsan, devrik cümleler ve anlamsız çıkarımlarla da dolu olsa yazdıkların, yine de o senden çıkıyor. Beyninle kaleminin ucu arasında sihirli bir bağlantı var. Bu, günümüzde beyin ve parmak uçları arasındaki bağlantıya dönüşse de yazmak yazmak işte. Cümleleri henüz kafanda kurarken yazıyorsun. Yazarken düşünüyorsun. Düşündüğün kavramlar, sözcükler, hissiyatlar cümle halinde kağıda geçiyor. Çok büyülü bir süreç....Vay be. Öyle değil mi?
Marylin Monroe'ya da her kadının uğradığı cinsten sözlü bir tacizde (yalnızca bir değildir pek tabi, onlarca tacize uğradığına eminim) bulunmuşlar vaktinde. Gerçi ünlü olduğu için bu epeyi aleni olmuş. Ona demişler ki "Aptal sarışın". Hatta kendisi bu algıyı yıkabilmek için sevdiği birtakım yazarların kitapları ile ciddi pozlar vermiş, farkında olmadan çekilmişcesine. Bu kez de demişler ki "Monroe ne anlar Hemingway'den Jack London'dan filan". İşin ilginci bu sözleri Monroe ile aynı karede samimi bir poz verebilmek ya da bir davette birer kadeh içki içip sohbet edebilmek için çok şey vermeye hazır insanlar sarf etmiş. Şaşırmadım... Şaşırmadım da seneler sonra ünlü yıldızın okuduğu kitaplardan aldığı notların, aşk mektuplarının ve günlüğünün yayınlanacak olmasına şaşırdım. Hatta daha doğrusu "Fragments" isimli bu kitabın yayınlanacak olmasına da şaşırmadım ama asıl şuna şaşırdım ben kitabın tanıtım yazılarına. Hani düşününce 2010dayız artık birtakım şeyler değişmiştir diye düşünmeden edemediğimiz senelerde yaşıyor sayılırız. Eşek değiliz ya dersler çıkarılmıştır birtakım şeylerden.Onca afet gördü dünyamız ve insanlık. Ama hayır.Kitabın tanıtım yazılarında, haber metni bozuntularında diyor ki: "Böylelikle Monroe'nun aslında tam bir kitap kurdu olduğu da kanıtlanmış olacak"...Yani sarışın ve güzel bir kadının, cilveli ve bakımlı bir kadının neden kitap okuyamayacğına, okuduğunu anlayamayacağına dair bir önyargı var? Bakımlı erkek de kitap okumaz o halde. Hala günümüzde M. Monroe'nun aslında aptal olmadığını kanıtlama çabası niye? Yoksa hala kadınlar hele bir de sarışınsalar iyice salak olarak nitelendiriliyorlar diye mi?Ne yazık ki kadınlar hakkındaki genel kanı bu. Erkeğin o kokuşmuş milyar yıllık egosu ve özgüvensizliği sebebiyle bugün dünya bu halde.
Esas, Yavuz Çetin'i anlamamak için "aptal" olmak lazım : "Yaşamak istemem artık aranızda"diye tüm yoz ve boz ayılara yani kadınları aşağılayan erkeklere sesleniyorum: "Sizsiz bir dünya mümkün"
Yorumlar
Yorum Gönder