(Gİ) No:6

Az önce okuduğum bir habere göre, bir anaokulunda küçük bir kız çocuğunu öğretmenleri dövmüş ve yüzündeki darp izlerini kapatmak için renkli kalemlerde yüzüne çiçek resimleri yapmışlar ardından evine yollamışlar. Gerçekten aklımı fikrimi zorlamam gereken garip durumlar bunlar. Zorlasam da bir türlü algılayamıyorum.
Her meslek grubundaki her yaş grubundan insanın ruh sağlığının ciddi biçimde bozuk olduğu bir toplumda yaşıyoruz. Özellikle çocuk ve kadına yönelik şiddet ülkemiz insanının atasporu haline dönüşmüş durumda. Onlarca sivil toplum kuruluşunun çalışmalarına, mecliste açılan araştırma inceleme komisyonlarının şaşaalı raporlarına rağmen kesinlikle bir ilerleme kaydedilemiyor. Bir diğer can alıcı nokta ise oluşturulan komisyonların, yazılan raporların ve inceleme gruplarının ve hatta sivil toplum kuruluşlarının çalışmalarının yalnızca Avrupa Birliği müzakereleri sürecinde hız kazanmış olması. Bu sürece girmemiş olsaydık toplumda çocuk ve kadın kalmayacağı su götürmez bi gerçek gibi görünüyor. Bu cümlelerimden delicesine bir Avrupa aşkı beslediğim düşünülebilir. Hayır sadece "Thanks God, Europe bless us women and children a little bit"demek istedim.